خويشتن ساختند ، و آواز خداوند خدا را شنيدند كه در هنگام وزيدن نسيم بهار در باغ ميخراميدند ، و آدم و زنش خويشتن را از حضور خداوند خدا در ميان درختان باغ پنهان كردند . و خداوند خدا آدم را ندا در داد و گفت : كجا هستى ؟ گفت : عريانم پس خود را پنهان كردم ، گفت : كه تو را آگاهانيد كه عريانى آيا از آن درخت خوردى ؟ گفت : اين زن به من داد ، بزن گفت : اين چه كار است گفت : مار مرا اغوا نمود . تا آخر اين بود نمونه و مختصرى از آنچه تورات اين قضيّه را نقل كرده است ، و در كتابهاى تفسير نظير اين مطالب خيلى بيش از آن است كه نقل كرديم ، ابو الفتوح مفصّل نوشته است كه آدم پس از اين حادثه گرسنه شد و جبرئيل يكايك اعمال كشاورزى را به او آموخت تا به صورت نان درآورد . اطَّلاع بيشتر و مراجعه بكتابها و قضاوت با خوانندگان است . « رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا » تا آخر 23 طبرى : قتاده گفت : آدم گفت توبه و استغفار ميكنم ، جواب شنيد كه ببهشت ميرود ، شيطان توبه نكرد و مهلت خواست مسئولش اجابت شد . مجمع : آدم و حوا گناهكار و مستحقّ عقاب نبودند ، و چون در دين خود ثابت بودند از مختصر لغزش پشيمان شدند و اين جمله ها را گفتند ، و بعضى گفته - اند : مقصود آنها از اين جمله ها اين است كه از فرود آمدن به زمين و دورى زندگى با آسايش ، بر خود ستم نموده‌ايم . « وَمِنْها تُخْرَجُونَ » امام فخر رازى : حمزه و كسائى و ابن عامر بفتح تاء و ضمّ راء خوانده‌اند ، و ديگر قاريها با ضمّ تاء ، و ابو الفتوح نقل كرده است با ضمّ تاء و فتح راء خوانده‌اند به صورت فعل مجهول . تفسير نيشابورى : از آيت يازدهم « وَلَقَدْ خَلَقْناكُمْ » تا آخر اين آيات خلاصه تأويل پانزده آيه : روح شما را آفريديم سپس به صورت تن درآورديم ، و سپس استعداد فطرى ملائكه براى فروتنى و فرمانبردارى موجب سجده ى آنها بآدم شد ولى بموجب خوى نارى و آتشى شيطان از آن خوددارى كرد كه يك چشم بود و با